XII Media maratón Vig-Bay

A menos de vinte días para esta carreira os taninos xa temos o equipo conformado e inscrito e este ano cunha novidade, por primeira vez formará parte do equipo unha fémina: Mónica Hombreiro, a compañeira do tamén tanino Fernando Rama a quen recibimos con ledicia e que vai debitar na distancia, dende aquí desexámoslle éxito na súa carreira.

Polo que respecta ao resto de integrantes estes son:

Edu , Tista, Isma, Dani, David, Victor, Robert, Sito e un servidor, en total dez corredores. Cada quen ten o seu obxectivo, nalgúns casos moi esixente como é o baixar de 1:20'. O meu non o teño ben definido aínda. En principio quero baixar a miña marca de 1:25' lograda o ano pasado, creo que podo facelo mais estes días estou un tanto preocupado por unha lesión de última hora en forma de sobrecarga no isquio dereito que me ten preocupado, de feito a semana pasada case non puiden adestrar e nesta semana non vou poder facer as series curtas, causantes de tal lesión.

A nivel equipo espero poder superar a 19º posto de hai dúas edicións, xa que desta vez temos un par de galgos que poden facer moi bos tempos.

A Vig-bay é a carreira por excelencia en Galicia, a día de hoxe xa supera os 3000 inscritos e aínda non se pechou a inscripción: Non sei se se chegará aos 4000 previstos pero xa de feito pasa por ser a mellor media tanto en participación como en infraestrutura. Os Taninos estaremos ao nivel que tal proba merece.

Saúde e quilómetros!!

Gústache correr?

Navegando pola rede atopei esta entrada que reproduzo aquí e creo que me identifico con máis da metade das cousas que di, será grave?

¿Eres adicto a correr?

Sabes que ya eres corredor cuando:

• Tratas de convencer a todo el mundo que corra 5 km, "porque eso no es nada."
• Te sabes las distancias a todas partes con una precisión de 0.1 km.
  
• Te parece que la diferencia entre 14km/h y 15km/h es inmensa.
  
• La enfermera se asusta porque tus pulsaciones están en cuarenta.
  
• Tus héroes son todos africanos y te empiezas a parecer a ellos.
  
• Plátanos, pasta y agua son el 80% de tu dieta.
  
• No corres para adelgazar, sino que adelgazas para correr.
  
• Te levantas más temprano los fines de semana que los día de trabajo.
  
• Los viernes te acuestas más temprano que el resto de la semana.
  
• Sales escondido a correr porque te da pena decirle a la familia que vas por tu segunda carrera del día.
  
• En un día "suave" corres 10km.
  
• En el lavandero hay un sitio especial para la ropa de correr.
  
• Cuando viajas, los zapatos los cargas en el equipaje de mano.
  
• Eres el único al que no le importa que el ascensor no funcione.
  
• Ya nadie pelea contigo porque sales a correr un 25 de diciembre.
  
• Corres 13 km, te bañas, te vistes, desayunas y cuando el resto de la gente se despierta te pregunta: ¿Qué pasa? ¿hoy no corres?"
  
• No puedes correr en el gimnasio porque la cinta tiene un limite de 30 minutos (de todas maneras correr en cinta te parece una mierda.)
  
• Ves maratones por televisión.
  
• Cuando los gels y los energy-bars te empiezan a saber bien.
  
• Mezclas Gatorade con agua porque "la concentración comercial no es la correcta".
• Desayunas a las 4 de la mañana.
  
• Te molesta la gente que le llama a cualquier carrera "maratón."
  
• Cuando la familia ya no te dice que corres mucho o que estás muy flaco.
  
• Viajas 100 km para una carrera de 10km.
  
• Te fijas en las zapatillas que usan otros.
  
• Sabes que Runner's World siempre publica lo mismo y de todas maneras estas suscrito y la lees todos los meses.
  
• Sabes más de rodillas que un médico.
  
• Te puedes tomar 4 litros de agua seguidos.
  
• Tienes un blog para escribir estupideces como éstas.
  

XXVII Maratón de Sevilla de xosecarrera en Garmin Connect: Detalles

Aquí pódense ver os detalles da miña carreira de Sevilla

XXVII Maratón de Sevilla de xosecarrera en Garmin Connect: Detalles

XXVII Maratón de Sevilla. A crónica .

Mércores 9 de febreiro, hoxe son ás derradeiras series de mil en Pardellas antes da carreira, antes un breve trote de catro quilómetros e informar aos meus compañeiros de que no Atlántico diario van a sacar unha noticia sobre a nosa experiencia, esta mesma tarde chamáronme para facer unha entrevista, fainos ilusión isto de saír na prensa. As series saen ben, estou moi contento creo que a carreira vai saír como quero. Despois do adestramento reunímonos para perfilar a viaxe a Sevilla.

Xoves 10 de febreiro , efectivamente saímos no Atlántico, xa somos famosos!. Estamos desexando que chegue o día da carreira, a espera faise longa. Empezo a ter molestias no arco pé dereito, o pé que tiven lesionado no verán. Non quero darlle importancia seguro que son os nervios.

Venres 11 de febreiro, día da viaxe. Saímos cara Santiago as 15:00 para dende alí ir en avión a Sevilla, pero antes teño que ir a traballar pola mañá e por sorpresa recibo a chamada de dúas emisoras de radio ( Radiovoz e Onda cero) queren entrevistarme para contarlles a aventura, póñome un pouco nervioso pois as dúas entrevistas van en rigoroso directo, Onda cero as 13:10 saio airoso do asunto, a segunda Radio Voz as 14:45 mellor aínda empezo a collerlle gusto a isto das entrevistas.

O avión sae cun pouco de retraso e vai cheo, nel coincidimos con Dani Bargiela e con outros corredores do equipo Atletismo Monte Segade de Lugo, polas pintas algún corredor máis se pode ver na cabina do avión.

Xa en Sevilla e unha vez instalados no piso saímos a trotar un pouco para estirar pernas, temos o piso en pleno centro histórico plagado de bares cheos de xente que nos miran estranados, xa estamos acostumados a que nos vexan con cara rara. Durante a carreira as dores no pé volven, son molestias pequenas pero fan que a cabeza empece a darlle voltas en sentido negativo, empezo a pórme nervioso. Despois da cea en grupo e das risas trato de esquecerme do tema.

Sábado 12 de febreiro a representación tanina levántase cedo e tras o almorzo nos diriximos ata a feira do corredor instalada no Estadio Olímpico ( Illa da Cartuja) na procura dos dorsais. O camiño facémolo con calma, son tres quilómetros de paseo por calle Sierpes, Alameda de Hércules e a Cartuja,ao día seguinte teremos que facelo de novo pero máis a présa.

Xa no estadio recollemos os dorsais e os agasallos, hai moita xente a recollelos e poucos a entregalos, as colas son bastante longas, a pesar de que David non levaba o DNI ( á súa carteira pasoulle como ao carro de Manolo Escobar) déronlle o seu dorsal sen problemas en cambio Víctor e Tista teñen problemas cos seus dorsais pois non aparecen, tras ir e vir dun lado ao outro conseguen o ansiado dorsal.

Na bolsa de corredor hai unha camiseta e pantalón de atletismo ademais dunha bolsa para levar roupa, chaveiro, insignia conmemorativa, bastante completa para o que pagamos de inscripción.

Despois de dar unha volta pola feira (nada que ver en tamaño coa de Barcelona) e de sacarnos unha foto con Luís Miguel Martín Berlanas fomos cara a comida de hidratos que proporcionaba a organización nas instalacións de "Isla Mágica". Prato de pasta (escaso), actimel, mazá, froitos secos, flan e bebida que desfrutamos nun ambiente agradable rodeados de corredores de todas as partes de España.

Pola tarde decidín durmir a sesta e descansar mentres preparaba as cousas para o día seguinte e contestei as mensaxes de ánimo recibidas.

Mentres nos preparamos para a cea tiven un ataque de pánico, estaba realmente preocupado, non as tiña todas comigo de poder rematar a proba e moito menos de baixar a marca persoal, nin o chocolate conseguira calmarme, deiteime un pouco, descansei e coa charla de equipo conseguín tranquilizarme.

Trala marabillosa cea en compaña dos Taninos contando anécdotas, bromas, etc apaguei o móbil e a durmir non sen antes botarlle radio salil ao pé.

Domingo 13 de febreiro . 6:30 soa o despertador. Os Taninos imos espertando e preparando o almorzo. Non estou nervioso, nin preocupado, o que teña que ser, será. Cada quen fai o seu ritual pre-carreira. No meu caso despois de rematar o almorzo, que foi igual ao de todos os días, empezo a me vestir. Crema nos pés ( outra vez radio salil), íngoas, sobacos e peitos, hai que evitar as rozaduras. A continuación o uniforme de tanino cos petos do pantalón con dous xeles e unha pastilla de glicosa. Preparo a bolsa que vou deixar no gardarroupa e cando xa estamos todos listos saímos cara o estadio olímpico, son as 8:15.

Imos metade trotando metade camiñando, así as 8:45 xa estamos nas portas do recinto deportivo. Fotos de rigor, deixo a roupa no lugar reservado imos ata pista.

O ambiente é espectacular, milleiros de corredores de aquí para alá, nervios, visitas aos urinarios uns, mexada en botellas de plástico outros, saúdos, charlas...

Faltan 20 minutos e xa estamos todos en liña de saída. A espera faise longa, entretémonos mirando o vídeo marcador do estadio que emite imaxes do interior, non penso no pé, se teño que retirarme xa sei onde vai estar Anxo vendo a proba ( km. 5, 10 e 15 ) se supero eses quilómetros a cousa vai ben.

Son ás 9: 30 horas, soa o disparo de saída : Empeza o Maratón !

A pesar de estar ben colocados saímos andando, incluso arrastrando os pés, perdo aos meus compañeiros e non consigo empezar correr ata saír do túnel do estadio, saída mal organizada pois ao non haber caixóns de saída hai corredores que non se sitúan onde por marcas lles correspondería. O primeiro km. fágoo a 4:49, moi lento, ata pasado o primeiro km onde a avenida é ancha non consigo coller o meu ritmo. Busco un grupo no que arrouparme e me pego a uns corredores do Monte Segade. Os quilómetros van pasando, atópome ben, trato de manter un ritmo de 4:10 e o mellor é que non me doe nada, así ata o km.12 onde vexo que vou mellor que os meus compañeiros e busco outro grupo por diante.

Paso o 15 saúdo a Anxo e a Luís , non os volvería a ver ata a meta, sen rastro de dores no pé, concéntrome na carreira. A única molestia que teño é unha dor debaixo do ombreiro esquerdo, unha vella contractura que co frío que vai nesta mañá estáme a fastidiar.

Chego á media maratón marcando un tempo de 1:28:40 vou máis lento que en Barcelona, pero penso que o podo recuperar.

Busco outro grupo por diante, alí hai un corredor ourensán, charlo un pouco, animámonos e póñome a tirar do grupo, aquí prodúcese a anécdota da carreira pois ao ver o nome de Ponteareas na camisola varios compañeiros de grupo lémbrase de Álvaro Pino, botamos unhas risas e sigo ao meu.

Km 29, pasamos polo Benito Villamarín (estadio do Betis), e consigo contactar con outro grupo, comprobo que vou ben, este grupo parece o bo e trato de seguir o seu ritmo.

Atravesamos outra vez o río para adentrarnos en Triana, máis ben rodeamos Triana, empezo a sufrir, creo que empeza o maratón de verdade. No km. 35 o grupo empeza a desfacerse, algúns fan a goma, outros van mantendo o ritmo, eu entre eles, outros o incrementan , teño a sensación de que aquí se está xogando a marca, como comprobo que sigo por debaixo das tres horas non me preocupo.

Km. 38 entro de novo na illa da Cartuja, chéirase a meta, nin rastro do grupo, cada quen sobrevive como pode, empezo a ser superado, aumento o ritmo pero teño medo de romper e volvo a baixalo, prefiro manterme como estou o que conleva que os seguintes quilómetros van ser máis lentos.

Km.41 o estadio esta aí, que ganas teño de chegar! Esquézome do reloxo, é hora de gozar do conseguido, penso nos adestramentos, nas series, nos días nos que estando de vacacións me levantaba cedo para correr, nos amigos que me apoian. Entro no estadio faltan trescentos metros nada máis, nese intre desexaría que o tempo se parase para poder gozar mellor do momento mais pola contra apuro o ritmo, adianto corredores, saúdo a Anxo na bancada, ergo os brazos, entro en meta ( 2 h: 58': 01'' ) , párome, ando, dánme unha toalla para cubrirme, bebo , saúdo, emociónome cando recollo a medalla , que bonita é! . Atópome con Edu, abrazámonos, que tempazo fixo! ( 2:53: 47) . Pouco a pouco ímonos xuntando os taninos, vexo a Tista ( 2: 52: 58) coxeando, dende o km 15 co xemelo tocado, tamén vexo a Carlos ( 2:51: 51) , quéixase do esforzo, e quen non!, grandes tempos para ser debutantes. Ao pouco chegan Dani ( 3: 06: 50 ) , Víctor e David ( 3: 11: 39 ). Xuntámonos e imos ata a bancada e dende alí vemos chegar a Robert ( 3: 38: 46) , vai fastidiado, o xeonllo non lle respondeu e pola súa cabeza pasou a retirada pero aínda non se retirou un tanino dun maratón! bravo Robert!

David no km. 5

Xa todos xuntos regresamos a casa andando, onde nos esperan unhas marabillosas pizzas e unhas refrescantes cervexas que temos ben ganadas. Contamos a nosa carreira e celebramos o éxito. Na tardiña toca ir de pinchos, finos e cañas. A experiencia toca ao seu fin.

Luns 14 de febreiro regresamos a Ponteareas non sen antes dar un último paseo por Sevilla antes de coller o autobús que nos deixa no aeroporto.

Foi un fin de semana fantástico, alguén o bautizou como o “Gran Hermano Tanino”, cada quen no seu papel : cociñeiros, animadores, organizadores e sobre todo amigos e deportistas.

Xa estou pensando na seguinte, esta experiencia hai que repetila, tal vez Barcelona 2012 ? pode ser.

Agora hai que pensar en recuperarse, a Vig-Bay está á volta da esquina e aí hai que dálo todo de novo.

Saúde e quilómetros!!!

Maratón de Sevilla

Para todos os que esperades a crónica desta experiencia quero pedirvos paciencia, hai moito que contar e quero facelo ben asíq ue preciso de tempo. Para abri boca aquí vos deixo algunhas fotos que atopei pola rede.
Paciencia!

A primeira de moitas!

Maratón de Sevilla, a unha semana

Pois si dentro dunha semana xa estará todo rematado, xa haberá que buscar novos retos, novos obxectivos, pero de momento vaiamos a desfrutar desta carreira. Xa temos case todo preparado para viaxe, o traslado a Lavacolla, os billetes de avión a reserva do piso, ata temos a un tanino d na cidade de Sevilla que nos vai a facer a reportaxe fotográfica moi ao seu pesar, xa que o compañeiro Anxo de seguro que desexaría máis correr no maratón que estar perseguíndonos polas rúas de Sevilla, pero unha lesión impídello, haberá outras oportunidades para resarcirse.


Con respecto a preparación deportiva esta semana que deixamos realizamos o test do 6000 m. do que todos saímos satisfeitos. No meu caso pretendía probar se estou en condicións de tentar mellorar a miña marca de 2:57:27 e saquei a conclusión de que pode ser posible aínda que non vai ser doado, vai a andar a cousa moi xusta.

Os obxectivos están xa definidos : Tista e Carlos entorno a 2:45:00 ( para ser a súa primeira experiencia coa distancia é un reto importante ) ; Edu pretende estar ao redor de 2:52:00, eu baixar a marca antes mencionada e Dani, David, Victor e Robert estarán nas 3:15:00.

O que pretendemos e desfrutar, xa sabemos que hai xente que non entende que se poda desfrutar correndo, a esa xente lle digo que proben dentro das súas posibilidades e xa verán como cambian de opinión, a desfrutar polo tanto imos a Sevilla e do que alí suceda daremos conta no seu debido tempo.

Saúde e quilómetros!!!

Media Maratona Manuels Machado ( Viana do Castelo)

Magnífica carreira! pola organización, polo recorrido ( duro pero perfectamente organizado) e ademais acompañounos o tempo.
Seis Taninos máis o compañeiro Carlos, os que imos a Sevilla, fomos ata Viana para participar nesta proba. Cada quen co seu obxectivo particular condicionado pola cita maratoniana de Sevilla.
Chegamos con tempo suficiente para recoller o sobre cos dorsais e tomar un cafeliño con calma e ir ao baño, tanta calma que tiven que andar a cen para cambiarme e dispoñerme case sen quentar na liña de saída. De feito tivemos que saír moi atrás o que condicionou a nosa carreira nos primeiros quilómetros.

Non sabía moi ben como plantexar a carreira. Na previa decidimos sair xuntos Tista, Carlos, Edu máis eu, tratábase de facer unha media de 4:05 min/km, como preparación para o maratón. E con esa idea saímos, pero ao chegar ao km 6 xa nos quedamos sós Edu e eu, Tista e Carlos non foron quen de mater un ritmo " baixo" para as súas posibilidades, polo que enseguida colleronos distancia.
No cambio de sentido do km 10 puidemos ver cal era a situación de carreira. Tista, Carlos, Edu-Xose, Victor, David e Robert o cal corría un tanto mermado de facultades por ter pasado mala noite. Estes serían tamén os resultados en meta.

Pola miña banda decidín seguir a Edu a pesar de que incrementou o ritmo or deibaixo de 4'/km. De aquí a meta non baixaría ese ritmo. Conseguín manterme con el e atopeime ben e con forza nas subidas, as que lle teño moito medo, isto deume confianza para manterme así. Xa no km. 20 aproveitando a baixada Edu estirou a zancada e xa non puiden seguilo máis que coa mirada. Xa Na recta de meta sufrín para rematar, terreo empedrado, costa arriba e con 21 km enrriba. Tempo final neto 1h.24':35''.

A valoración ten que ser positiva, é a primeira e única toma de contacto coa competición antes da cita sevillana e non sabía como ía a atoparme, o resultado final déixame contento pero non como para estar seguro de poder baixar das tres horas. En xeral todos rematamos satisfeitos coa carreira feita.

Na vindeira semana faremos o test do 2x6000 que nos pode dar a todos unha mellor idea de cales son as nosas posibilidades.

Na vindeira entrada contarei como foron estas series.

Pa ver os resultados da carriera aquí.

A tres semanas.

Creo que xa está todo feito, xa non hai máis que facer, o que non se fixo ata agora xa non se vai facer. Falo da preparación para o maratón de Sevilla. Esta semana foi a última semana dura de adestramento : series de 15x400 entre 1:36 e 1:15 , dúas rodaxes de 11 e 13 km , series de 4x3000 entre 13:00 e 11:44 e para rematar case 25 km nunha hora e cincuenta minutos. A nota que me poño nesta semana é de notable. Despois dunha dura semana como a que mencionei, na tirada longa atopeime moi ben sendo quen de facela en ritmos progresivos facedo os derradeiros quince quilómetros todos por debaixo de 4:30 e algúns entorno aos 4 min/km.
Agora xa só quedan unhas series de 1000 metros , a media maratona de Viana e unha rodaxe suave de 90 min. ademais dunha cantas rodaxes.

Non sei se estou preparado para volver a baixar das tres horas. Vou tentalo, por iso non quedará. Tal vez a media de Viana sexa unha proba que me de unha mellor avaliación do meu estado físico. Non sei, a día de hoxe como a vou a enfocar, se dálo todo ou ser reservón tendo en conta que esta carreira é só quince días antes do maratón e pode que o esforzo de desputar unha media poda pagalo no obxectivo final en Sevilla. Teño toda a semana para pensalo aínda que seguro que ata que non estea correndo polas estradas portuguesas non tomarei unha decisión, de momento o que si xa teño decidido é que cando remate este escrito voume inscribir no maratón, xa vai sendo hora.

A por Sevilla!!

Sevilla, faltan catro semanas,

Menos dun mes xa afinamos a preparación. Estas dúas semanas pasadas e a vindeira son de carga e de facer moitos quilómetros. Na semana pasada e nesta cheguei a sumar máis de setenta e cinco quilómetros por semana o que me fai chegar ao domingo moi cansado, resultado lóxico.

Esta recén rematada semana foi especial dura e esixente. Comenzamos con dúas series de cinco mil que fixen en 20:40 e 19:33 respectivamente. Non as acabei excesivamente cansado pero na rodaxe do día seguinte si notei as pernas moi pesadas. Igual sensacións tiven na fin de semana, xa que o venres fixemos dez series de mil entre 4 e 3:28 a úlltima, o sábado e o domingo as pernas sentíaas moi pesadas. Sobre todo na rodaxe longa do domingo, case vinte e catro quilómetros nos que en ningún momento me atopei cómodo, as pernas doíanme nas costas e non era quen de aumentar o ritmo polo que non me quedou máis remedio que cambiar ritmos fortes para finalizar por facer uns minutos de máis pois no adestramento de hoxe, domingo, tiña que facer unha hora cincuenta rematando forte e rematei por facer unha hora cincuenta e tres mantendo o mesmo ritmo.

Na vindeira semana faremos un cambio no plan para adaptar os adestramentos á Media maratona Manuela Machado de Viana do Castelo ( Portugal) . Non teño claro que tipo de arranxos facer nos adestramentos se series curtas entre semana ou facelas un pouco máis longas, dicidirémolo sobre a marcha.

O día 30 participaremos nesta bonita carreira no veciño Portugal, carreira na que tarnatan moi ben ao corredor e en especial aos corredores galegos que nos desplazamos até esta fermosa cidadade.

Despois pensar xa en Sevilla, dígoo como se non levaramos pensando nesta cita dende hai meses, xa temos viaxe e alonxamento arranxados só falta non esquecerse de facer a inscipción!

Feliz 2011.

E xa estamos nun novo ano. Ano que nos deparará a participación en novas carreiras esta vez como club legalmente rexistrado. Entre estas carreiras destaco por ser o primeiro gran obxectivo o Maratón de Sevilla . Na preparación desta proba estamos inmersos agora, cada un co seu obxectivo, uns rematar, outros baixar de 3:30 e outros con metas máis esixentes, como é a miña xa que pretendo volver a baixar das tres horas ou a de Edu que aspira facer 2 horas 52 min. Isto lévanos a facer algúns adestramentos diferentes. Eu sigo o plan que xa empreguei para a marató de Barcelona e coma min a maioría dos Taninos. No caso de Edu sigue un plan moito máis esixente xa que se ben coincibe con nós nas rodaxes e nas tiradas longas, pero no canto de facer as nosas series, fai só series de 1000 m. cando tocan series curtas e de 3000 m cando tocan as series longas, a ritmos cada semana máis duros. O tempo e o asfalto dirá se é unha boa decisión, pero por intentalo xa merece un premio.

No que respecta á preparación da viaxe esta semana formalizamos os billetes de avión, se ben nun principio tiñamos a idea de viaxar en furgoneta ao final decidimos facer a viaxe en avión dende Santiago directos a Sevilla aproveitando os voos dunha compañía de baixo custo. Xa temos aloxamento e viaxe arranxados, só falla formalizar as inscricións.

Sigo encantado co Garmin que comprei, día a día vou descubrindo novas aplicacións e usos como a de permitir transmitir os datos á web de strands.com o que me facilita gardar os datos dos adestramentos e carreiras.

Seguiremos informando. Saúde e quilómetros!!

Cea tanina 2010

caza tanina 2010

Aqui vos deixo as fotos da cea nas que se formalizou a constitución dos Taninos como club deportivo.