Machacando o corpo!

Empezo a preocuparme pola miña adicción ao deporte, o de preocuparse é coña! para nada estou preocupado, pola contra estou sorprendido do co meu estado físico! é como se a cabeza se tivese que recuperar do tempo perdido neses catro meses que estiven lesionado . O que si é certo e que nas últimas semanas fixen moitísimo deporte, por que ademais de seguir co atletismo (principal e irrenunciable actividade) e o ximnasio ao que vou dúas veces por semana, agora incorporei outra actividade: o padel.

Estou dedicando catro días a semana a correr, dous días rodaxe suave, un día cun adestramento máis esixente con cambios de ritmo e costas e outro con adestramento de fondo. A isto sumo dous días de ximnasio onde realizo exercios de forza sobre todo de cuadriceps, isquios, biceps, aductores, abductores e tamén algún exercicio de brazos, para rematar con abdominais e lumbares. Por consello do meu curmán ( que disto "parece" que sabe) reducín o tempo de eliptica/bicicleta e os exercicios de brazos e incido máis nos cuadriceps.

Unha vez a semana vou xogar ao padel cos meu compañeiros taninos. É un deporte novidoso para min. A primeira impresión que tiven foi que é un unha variante do tenis pero con menos esixencias técnicas e físicas, de feito despois de xogar por riba da hora non me sentín cansado. Terei que mellorar certas cuestións técnicas se quero gañar algún partido por que nas dús veces que fun a xogar non fun quen de gañar un set.

O caso é que de momento o corpo aguanta, aínda que algunha noite cústame conciliar ben o sono debido ao esforzo. Non sei ata cando poderei aguantar este ritmo pero de momento non teño pensado renunciar a ningunha destas actividades. O que si terei que facer é reducir carga física e todo apunta a que o que ten máis a perder é o ximnasio. Xa verei o que fago.

Por certo, volvo ás carreiras! estou inscrito na XXVI Carreira Nocturna de San Xoan e na XXVI Carreira de Leiro.


Saúde, quilómetros e diversión!!!

IX Memorial Manuel Barros. A Carreira

Entrada en meta

O meu reencontro coas carreiras e o asfalto non foi como pensaba. As condicións térmicas non eran as máis propicias para correr.

Cando os reloxos marcaban as 19:30 horas e os termómetros 30º C. deuse a saída desta carreira non centro de Gondomar.
Para evitar ser arrastrado polos galgos decidín sair atrás para saír controlando e pouco a pouco ir collendo ritmo. Tras dar dúas voltas polo centro da vila dirixímonos pola estrada da Ramallosa buscando o terceiro quilómetro. Ía ben, non me preocupaban as marcas de tempo, pero si as sensacións que tiña e estas eran boas. No quilómetro 3 pola calor xa levaba a boca seca e empeza a picar para riba o perfil, non moi forte pero si tendido e co sol de fronte. A estas alturas xa fixera unha selección de en que corredores me podía fixar, tratei de seguilos pero enseguida me din conta de que aínda non estou en condicións físicas. Á maioría enseguida deixei de velos e marqueime como rival a un corredor co que tiña concidido en ritmos en carreiras pretéritas.

Chegámos ao Km. 5, como poseso busco a auga do avituallamento, unha muller e un neno non daban feito para repartir auga e tiven que parar e dar a volta para perdirlles auga e o peor é que xa non lles quedaba!! a señora indicoume que uns metros mási adiante había máis xente repartindo auga e así era (menos mal!!).

Km.6 baixamos cara a estrada de volta á Gondomar, a calor xa era insoportable e pola miña cabeza so pasaban pensamentos negativos ( que facía eu alí en vez de estar na praia!).
Km 7 enlazo co meu corredor obxectivo. A estrada A Ramallosa-Gondomar faíse moi longa non vexo o final.
No Km. 8 a organización puxo un novo punto de auga, agradécese moitísimo, bebo bastante e o resto da botella botoo por riba da cabeza.

Entramos en Gondomar km. 9 e no primeiro repeito o meu acompañante déixame atrás, imposible seguilo, xa non dou máis e o peor: quedábame case un quilómetro para meta e coa escepción dos derradeiros douscentos metros, todo a subir, toca sufir.

Entro en meta e marco no meu crono 44':05'' (44':17'' oficiais). Contento por rematar a carreira sen molestias da lesión, pero demasiado sofocado polo esforzo e a calor, así non merece a pena correr. Creo que nestas condicións climáticas non volvo a competir, unha cousa é adestrar e outra esforzarte ao máximo a 30º.

Sito entrando en meta con 39':55''

IX Memorial Manuel Barros

IX Memorial Manuel Barros

Volvo as carreiras! xa estou inscrito nesta carreira de Gondomar. Xa levo un mes adestrando a tope e xa é hora de provarse. Por suposto non teño obxectivos de marca simplemente desputar unha carreira en condicións. É unha carreira por asfalto ( primeira vez que vou probar esta superficie dende que me recuperei) cunha primeira parte que tira para arriba e a segunda case chá que transcurre pola estrada de Gondomar á Ramallosa, o peor pode ser a calor, na miña anterior participación nesta proba padecín moito pola súa culpa, o meu é o frío.

Irei acompañado do Taninos Edu e Sito, despedirémonos na saída e non os volverei a ver ata que entre en meta, onde estarán cansados; pero non por correr un 10000, senón de esperarme!!

Nunca choveu que non escampara.

Este refrán popular galego vénme nin feito a medida. Despois de CATRO meses lesionado, sen poder desfrutar da carreira, correndo con dores e con molestias, pensando ata que minuto ou que quilómetro podería aguantar, conformandome as veces con poder correr 30', outras "cabreándome" por non poder desfrutar correndo, agora por fin podo decir que xa non estou lesionado.
Xa van tres semanas nas que xa non teño molestia algunha, máis alá do cansancio propio dos adestramentos, estou pouco a pouco meténdolle quilómetros ás pernas, correndo en terra. Ademais metínme no mundo dos ximnasios onde ademais de facer algo de pesas, fago elíptica e cinta ( esta semana probarei a bicicleta e posiblemente o remo).

Este domingo, nunha mañán moi chuviosa, traspasei a fronteira da hora. Tiña tantas ganas de correr que non me asustei pola chuvia. Correr nunhas condicións climatolóxicas así, non é fácil pero aos 10' xa me atopaba a tope, creo que me gusta correr baixo a chuvia!.

O regreso ás carreiras está máis perto, xa empezo a barrallar carreiras e datas , pero de momento non quero facerme moitas ilusións, será que son algo supersticioso e non quero facer as contas da leiteira.

Verémonos pronto nas carreiras!!!

Experiencias no ximnasio

Pois ben, xa me anotei a un ximnasio e xa chegaron as primeiras maniotas. Esta semana fun dúas veces ( non penso ir máis veces por semana, creo que é suficiente para o que busco) e a experiencia en principio hai que valorala cun aprobado raspado.

Despois de explicarlle ao monitor o por que de meterme nun xinmasio indicoume que para quentar os músculos era convinte empezar por unha sesión de eliptica. Foron 15' e despois empezamos cos aparellos de pesas, tres de pernas e cinco de brazos, para rematar con 10' de "steps". Ao sair do "gym" xa tiña a impresión de que me pasara co peso e as series. Os brazos parecían ter vida propia e non obedecían ás miñas ordes. Ao día seguinte apareceron as maniotas sobre todo nos biceps e triceps. No día seguinte a cousa púxose peor, tiña os biceps tan contraídos que era incapaz de estirar os brazos, estaba tan mal que ese día tiven que suspender o adestramento de carreira. Non era isto o que buscaba no ximnasio, eu non me quero pór "cachas" só quero fortalezer as pernas e os brazos!.

Na seguinte sesión volvín a falar co monitor que como supuxen non estaba ao tanto do que un corredor precisa. Están acostumados a que se lles pida "facer músculo" que se pode decir que "lle rachei os esquemas". Despois da charla empezamos de novo a sesión, eliptica e máquinas pero esta vez moito mási traballo de pernas que de brazos. De todos os xeitos creo que nos volvimos a pasar coas repeticións.

Consecuencias da primeira semana de pesas : estou pesadísimo, as dúas veces que sain a correr costoume coller ritmo. Isto estaba previsto, é lóxico que ao facer traballo específico de musculación se perda velocidade. Polo que estiven lendo en internet é un efecto "necesario" ademais irei gañando peso polo aumento da masa muscular. Cando me vaia achegando ao meu reencontro coas carreiras terei que ir baixando sesións de musculación.

Seguiremos informando.

Cea Tanina

Despois de barallar varias datas para a cea, queda descartado o mes de maio por que non atopabamos unha data que non viñese bena todos e adíase para o vindeiro mes. Proponse o día 5 de xuño ás 21:00 horas. A localidade onde se levará a cabo o evento está pendente de concretar.
Se hai algun problema comentádeo.

Estamos en marcha

Ou iso parece. Por fin puiden rematar unha semana de adestramentos sen molestias nin dolores. Despois da última visita ao osteópata podo considerarme recuperado. Nin rastro da tendinite da fascia lata e desaparecendo a sobrecarga no vasto externo.

Seguindo as indicacións do fisio estou correndo por terreo de terra. Esta semana corrín por Castrelos e polo parque da Canuda ( Salvaterra) e ademais coa compaña dos Taninos que non tiveron ningún problema en trasladarse ata Salvaterra e acompañarme na carreira.

O parque de "A Canuda" ten un percorrido de terra de 1350 metros aproximadamente ao que se poden dar as voltas que queiras sempre e cando non vaias moi tarde e se empece a encher de xente o parque con que se faría moi complicado correr sen atropelar a algún neno. Esta vez din sete voltas a ritmo de 5' km. pouco a pouco teño que ir gañando o fondo que perdín para poder ir incrementando despois os ritmos. Como agora non hai ningunha carreira obxectivo irei pouco a pouco gañando confianza e se me vexo ben inscribirme nalguna carreira, pero de momento non teño nada claro.

Por certo, hoxe anoteime no ximnasio! buf espero sacarlle proveito e non desanimarme.

Saúde e quilómetros!

Fotos da XXXII MAPOMA (26/04/09)

XXXII MAPOMA

Maratonianos, Mediomaratonianos e Lesionados

Os taninos con Dani Bargiela ( vencedor da proba)

Os Taninos empezan a ser tan "grandes" que xa diversificamos obxectivos. Por unha banda os que participaron na XXXII MAPOMA: Edu, Tino, Dani máis os asimilidados Antonio e Roberto; por outra banda os que participaron na IV Media Maratón de Vilagarcía : Sito e David, cos tamén asimilados Rafa e Victor.
Á espera de poder dar datos concretos dos tempos, quero mostrar a miña admiración polos tempos feitos na MAPOMA, cun recorrido moi duro e con chuvia, Edu rozou as 3 horas , Dani e Tino sobre ás 3 h. 20 min, Antonio 3h. 13 min. e Roberto 3 h. 30 min.

Na Media de Vilagarcía destacar o tempo feito por Sito :1 h. 21' 20'', baixando a súa marca da Vig-Bay. David, falto de adestramentos, 1 h. 31' 10'' e a trinta segundos entrou Rafa.
Foi unha carreira bonita na que ademais gañou un ponteareán, Dani Bargiela en dura pugna cun par de corredores portugueses con experiencia internacional.

Fotos da Media de Vilagarcía

Resultados IV Media Maratón de Vilagarcía



Pola miña banda decir que sigo coa miña particular "carreira" que non é outra que recuperarme e poder estar a tope nas carreiras. Apreoveitando a viaxe a Vilagarcía e mentres os compañeiros quecían, eu me dediquei a correr por un terreo de herba durante 24' a bo ritmo. É a primeira vez en moitos meses que correr tres días seguidos, se ben hai que decir que os Km feitos distan moito do que facía hai catro meses, pero estou contento. Facendo miñas as palabras do meu bo amigo Fernando Abreu "o importante non é correr moito agora senón podelo facer durante moitos anos"

A miña noraboa a todos os que participaron e remataron a MAPOMA e por suposto aos que correron en Vilagarcía , dende o "lado oscuro" as cousas vense doutro xeito.

27/04/2009
Resultados oficiais da XXXII Maratón de Madrid:

Maratoniano EDU
Maratoniano TINO
Maratoniano DANI
Maratoniano ROBERTO
Maratoniano ANTONIO

Saúde e quilómetros!!!

A comerse Madrid!!!!

Joder!! que envexa! : Achégase a MAPOMA e o que daría por estar alí, correndoa!
Aproveito esta entrada para dar ánimos a todos os que van a correr a MARATÓN DE MADRID ( así con maiúsculas por que si, por que é especial) e en especial aos Taninos. Gustaríame estar con vós pero non puido ser. Estarei atento aos resultados da carreira.

Pola miña parte sigo coa miña recuperación. Decidín adestrar só, pola miña conta ,saíndo a correr polo paseo do Lagares ( Vigo) . De momento vaime ben, fago sobre 35' sen apenas molestias pero boto de menos a compañía dos meus colegas. Todo ao seu tempo, cando esté recuperado xa lles darei a lata coa miña compañía.

Boa sorte e Saúde e Quilómetros !!!!

Nova lesión

É que non saímos dunha e metémonos noutra!!.
Na anterior entrada mencionei os problemas físicos cos que me atopaba, pois ben xa non son debidos á tendinite na fascia lata se non a unha sobrecarga no vasto externo provocada pola atrofía que sufriu o músculo ao ter que recuperarme da tendinite. Isto é o diagnóstico que me deu o osteópata na última visita que lle fixen. A recomendación que me deu foi a de correr non máis de 30' e por terra, escapando do asfalto o máximo posible. De non recuperarme ben podería derivar nunha periostite , lesión moi complicada de curar.
Polo tanto sigo no "dique seco" e seguirei por un tempo. A partir de agora terei que buscarme superficies de terra que por desgracia hai poucas e variar a miña rutina nos adestramentos.
Seguirei informando.

Sorte a todos os que vaian a correr a MAPOMA !!!!


Saúde e quilómetros

Non hai melloría

Tempos pasados foron mellores!!

Sigo lesionado, non hai melloría. A semana pasada conseguín correr case unha hora o que me fixo pensar que a cousa ía mellor, que a lesión remitía pero foi un espellismo. Na seguinte saída non puiden superar os 45' tendo molestias dende os 30'. O día anterior á Vig-Bay só corrín durante 40' en compañía dun amigo que atopei na recollida de dorsais da Vig-Bay, acompañeino polo paseo do Lagares entre Samil e Balaídos e rematei con molestias. Esta semana tampouco puiden pasar dos 40 min. sen ter dor e iso que descansei entre sesión e sesión dous días.

Que podo extraer destes datos? 1º que non estou recuperado, 2º que non podo correr máis de 30' e 3º que tampouco vou poder correr en Vilagarcía.

Todo isto faíme pensar en deixar de correr unha longa temporada, vendo que por moito que faga non melloro, haberá que deixar de correr pasarme aos paseos a pé á bicicleta ou quedarme en casa tumbado no sofá ( aí seguro que non me vai a doer).

Agora que empezamos a Semana Santa sigo co meu calvario particular. A primeira parte da temporada xa está perdida e terei que pensar en poder estar listo para a segunda. O que si teño claro é que non me podo pór obxectivos, todos os que tiña nesta parte do ano fóronse ao traste e isto créame maior frustración polo tanto a partir de agora NON HAI OBXECTIVOS!!!

Saúde e quilómetros!!!!